Välkommen in dit wäblåg! 

 

Femke, ik dus, heb de eer verslag te doen van het 'hele gedoe' in Zweden. Eind 2006 hebben ik, Will (partner), Mijke (2-lingzus) en haar partner Chris een hotel gekocht in Storfors. Een succesvolle keus blijkt na twee jaar en door wat toevalligheden en avonturiersgeest komen we op het waanzinnige en zeer on-Zweedse idee om er nog een 'zaakje' bij te 'doen'. Volgens de Zweden hier moet je daar haast wel Nederlander voor zijn.

Een groots wildpark voor alle Scandinavische hertsoorten, elanden, rendier, kroonhert, ree etc. Voordat er ook maar 1 hert achter een hek staat is er nog veel te doen....op zijn Zweeds. Want Zweden hebben geen VOC in hun trotse geschiedenis en geen stress. En dat houden ze graag zo.

 

Aan dit blijspel doen mee:

-Thea: Dorethea voor iets mindere intimi, onze doortastende en zeer ondernemersvriendelijke burgemeester van Storfors. In 2010 vervangen door:

-Lennart: hoofd van het toeristenburo regio Bergslagskanalen waar we het middelpunt van zijn. Hij werd altijd gesteund door Toni.

-Peter: Ontwikkelingsstrateeg van de gemeente. Moeilijke naam voor een ambtenaar die contact houdt met de bedrijven.

-Eva: nieuw aan het front, zeer actieve PR-medewerkster van de gemeente.

-Monika en Suzanne: onze gesubdieerde medewerksters in het hotel. Suzanne is in 2010 gestopt.

-Lundsbergouders: verzamelnaam voor the Bee's en Wannabee's van Zweden. Ouders met een gevulde buidel die iets van hun kroost in de buurt op school hebben, Lundsberg Skola, een sjiek prinselijk internaat.

-Kaj en Marie: en setje succesvolle ondernemers uit Storfors. Eigenaars van diverse grote bedrijven en zijn nu bezig met hun moeilijkste opdracht, de tweeling van 6 proberen te temmen. Ze zijn in ons privéleven verwikkeld geraakt.

-Lars: Ook directeur van een groot bedrijf. Hij heeft het tot een soort persoonlijke missie gemaakt om ons alles over de Zweedse cultuur te leren. Hij is goede vrienden met Kaj en Marie.

 

 

 

De belevenissen van Emma, onze Kooikerhondpup zijn te volgen op haar eigen blogg: http://kooikerhondje.punt.nl

 

Veel plezier hier, hälsningar Femke.

 

Bij de maanden zijn de gearchiveerde logs te vinden.

Je kunt nu zelfs virtueel op bezoek komen! Van harte welkom:

 

Met het oprichten van een Ijsvereniging in Zweden ontkom je er niet aan. Aandacht van de pers. Ook een filmploeg van Kanal12 wil graag komen filmen. Een zender goed voor ong. 3 miljoen kijkers. Vanaf woensdag wordt item dagelijks uitgezonden en hopenlijk mooie reclame voor de ijsvereniging.

 

 

 

 

 

 

Will wordt als eerste geinterviewd:

 

Zie ik daar Unox-wantjes :-)

 

 

Luxe: sparktaxi:

 

Warme kofiie, geen luxe met de koude wind:

 

Tonny wordt natuurlijk ook geinterviewed als voorzitter van de club:

 

Het werk van Jacolien sponsort met bakvormpjes:

 

Ronald druk aan het schuiven:

 

Jacolien en Mijke op de spark:

 

 

 

 

Mijke mag ook nog even voor de camera

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jacolien maakt nog even reclame voor de komende activiteiten:

 

Veel, heel veel, staat de laatste weken in het teken van ijs. De temperaturen, voorspellingen van meerdere weersites, het ploeg/veegmateriaal, alle geweldige vrijwilligers, aanvraag subsidies, bedelbrieven naar gemeentes, bijhouden van alle leden die zich dagelijks aanmelden, bijhouden van enthousiaste reacties van de bevolking, regelen dat alles wat kapot gaat weer gemaakt wordt, de pers ook een beetje op de hoogte is en dan krijg je weer telefoon. Tussen het hotelgebeuren door (ook dat gaat gewoon door natuurlijk) krijgen we dagelijks een aantal keren telefoon ivm de schaatsbanen. Vragen over waar, hoelang, wanneer, kosten etc. Afgelopen week weer telefoon: nu een televisiestation die graag opnamen komt maken. Ze willen eigenlijk een reportage maken over Storfors. Ik vraag meteen waarom dan? Omdat ze Storfors zo vaak positief in het nieuws horen en er blijkelijk heel veel gebeurd, positieve dingen, vaak initiatieven van d bevolking. Zoals de ijsvereniging die we hebben opgericht om eens lekker wat kilometers schaatsbaan te realiseren.

 

En ze willen dus beginnen met dit schaatsgebeuren. "Kunnen we je interviewen deze week meet de filmploeg?"

"Nee". Ik ben resoluut. Wil niet wéér namens een vereniging in beeld. Men denkt straks dat ik álles hier doe. Maar ik stel voor dat ze het bestuur van harte mogen interviewen. En dat blijkt prima. Toch willen ze eerst in het hotel komen (ook veel van gehoord en gelezen) en dan gaan we gezamelijk naar 1 van de schaatsbanen.

Ze zullen later nog terug komen voor een een interview met Mijke ivm de miniatuurpaarden en ook voor Storfors fair. Leuk natuurlijk maar de schaatsbanen gaan nu even voor!

 

Morgen zullen we zien wat er uitkomt.

 

 

 

Hier stroomt het water vrij krachtig, maar ook hier is het nu dichtgevroren:

 

 

Chris en Kees druk aan het ploegen:

 

 

 

 

 

 

Dagelijks ijsdikte controleren

 

 

Met de oprichting van een nieuwe ijsvereniniging ben je er nog niet. Veel vergaderingen later sta je dan echt op het bevroren spul....spekglad.

De vereniging Bergslagskanalen had aangegeven niet langer de baan te kunnen vegen. Waarom en hoe was niet precies uit te leggen maar de betrokken Zweedse ambtenaren hadden het er vooral erg zwaar mee. Ja, vertel ons wat. Wij snapten maar niet waarom er niet geveegd werd toen het kon, activiteiten bleven uit en alles was toch 'wel erg moeilijk'.

Will, Chris, Arnold, Tonny, Joke en nog een paar enthousiasten besloten bij elkaar te komen en een ijsvereniging op te richten. Gelukkig zijn beide besturen overlappend en kon al snel het veegmateriaal geleend worden aan de nieuwe ijsvereniging. Het materiaal bleek wat verouderd en toe aan renovatie. In plaats van hier in januari mee te beginnen is de ijsvereniging al voor de zomer aan de slag geweest en het enige wat nog ontbrak was dat de container met spullen die nu op de gemeentewerf staat naar een actieve vrijwilliger bij de schaatsbaan verhuisd wordt. Hans veegt al jaren mee, heeft een hele mooie B&B aan de route én ruimte voor de container. Perfect. Vandaag wilde hij alle vrijwilligers wel instruktie geven. Zoals het een echte ambtenaar waardig is is het met heel veel motivatie gelukt om de container op zijn plaats te houden maar gaat deze volgende week echt naar de ijsbaan. Dan gaat het echte vegen van start. Was gelukkig ook niet nodig ivm de minime sneeuwval maar de weerberichten laten echt veel meer sneeuw zien, tijd voor ploegen!

En terwijl we vooral genieten van een praatje, koffie en gebak bindt Tonny de schaatsen voor de eerste keer onder en waagt een ronde. Na hem volgt al snel iemand uit de gemeenteraad en komen er nieuwsgierigen die hebben gelezen dat het ploegen van de baan gaat beginnen.

Ik hoop alleen maar dat, naast de enthousiaste vrijwilligers, ook de kas vol genoeg blijft om het te realiseren. Via www.swedenice.com kun je voor een miniem bedrag een jaarlid worden. ;-)

 

Lopen naar het ijs:

 

 

"Dit is nu ijs heren "

 

Will Ronald en Hans

 

Jan besluit de glijkwaliteit te testen.

 

 

 

Het is vooral glad en het ijs is voortreffelijk van kwaliteit, we hopen op tijd de poedersneeuwlaag eraf te kunnen halen voordat het vast gaat zitten.

 

Deze poes, 1 van twee is al in een eerder log aan bod geweest. Net zo speel als toen en nog steeds met 2 liep ze er weer rond, mensen charmeren....

 

Arnold kijkt even zelf naar de kwaliteit:

 

Tonny, de voorzitter van de ijsvereniging besluit de allereerste ronde te gaan rijden:

 

 

 

Ronald doet dit op de spark:

 

 

 

Koffie en gebak!

 

Een paar honderd meter verderop zien we twee honden scharrelen, geen baasje en ze komen langzaam richting boerderij.

 

 

 

Het veegteam:

 

 

 

 

 

De husky's blijven bij de boerderij hangen maar laten zich niet vangen:

 

We besluiten daarop langs Annika te rijden die een aantal km verderop woont, zij heeft huskies. Ze laat ons trots een paar pups zien van het laatste nestje en blijkt na inspectie inderdaad twee kwijt te zijn. Die gaat ze daarna maar even halen waar we vervolgens een mail van krijgen, ze zitten weer veilig in hun hok, genoeg gewandeld.

 

 

 

Soms waait het hier. Lang niet zo vaak als in Nederland en je merkt dat de bevolking bij windkracht 3 al in een lichte paniek schiet. Als ik mensen hier vertel dat de gemiddelde zeilende nederlander pas bij windkracht 5 denkt aan zeilen kijken ze me met grote ogen aan. Ik zie ze denken dat die Nederlanders maar wat gevaarlijk bezig zijn. Windkracht 5 betekent opsluiten in huis met alle luiken gesloten. Vandaag waait het. Voor ons gevoel niet eens zo hard maar ik zie aan de angstige blik van onze medewerkster dat het té hard is.

Op weg naar de Zweedse les in Kristinehamn zien we ineens de auto voor ons stoppen, daarvoor een groen gevaarte, dwars over de gehele weg. We zien een vrouw uitstappen en haar ahcterklep open doen. Ze haalt er een zaagje (20cm) uit en als Will vraagt of we kunnen helpen gebaart ze dat we door kunnen rijden. "Ik red het wel, zaag wel even!" roept ze in de wind.

Terwijl ze haar zaag in de boomstam van ruim 30cm zet belt ze ook nog even naar de gemeente, melding maken van de boom op de weg. Will loopt er toch heen en ondanks het eerste gebaar wordt zijn hulp toch hartelijk in ontvangst genomen. Al snel gaan Mijke en ik er ook naar toe. Het is een zwaar karwei met zo'n dwergenzaagje en voor ons gevoel heeeeel veel gewicht aan boom om omhoog te houden. Opzij schuiven lukt niet ivm andere bomden die in de weg staan en het is echt te zwaar. Het kost bveel kruim om de boom voor driekwart door te zagen met zo'n klein ding. Op het moment dat we mensen beginnen te vervloeken die vrolijk doorrijden stopt er een jongeman. Hij is doorgereden naar huis en terug gekomen om ons te helpen, met een motorzaag! Het hele ding is in no-time in stukken en ligt in de berm. De vrouw belt dat het probleem is opgelost en we gaan verder naar de les. Weer een avontuurtje rijker.

 

Op dit moment is de top al verwijderd:

 

 

 

 

Wat de winter betreft: er was een leuke start, later dan anders maar toch, met mooi pak sneeuw. Gisteren en eergisteren werd dit mooie witte kleedje echter gereduceerd tot niets door regen en plus-temperaturen. Maarrrr, met het wegsmelten van de sprookjestaferelen in het landschap werd iets belangrijkers gecreeerd: perfect ijs! Het ijs is spiegeltje glad, super strak en op veel plaatsen al ruim 10cm dik. Dat betekent dat de nieuw gevormde ijsvereniging, www.swedenice.com , het seizoen kan openen. 10 cm betekent ploegen en banen uitzetten. De banen waren al gepland en vanaf zondag gaan de jongens los! Het baanvegen werd eerder door vereniging Bergslagskanalen gedaan maar die deden het niet meer en dat vond een groep (overgrote meerderheid NL-ers en drie Zweden) erg jammer. Dus er komt een schaatsronde van 5/10km (8vorm) en een van 15km. De grootste van Europa zelfs maar de heren zijn overtuigt dat dit moet lukken.

 

 

 

 

 

Natuurlijk willen we je het aller, allerbeste wensen voor 2012. Wat dat voor jou als persoon-familie is mag je zelf invullen. Oudjaarsavond hebben we weer een mooie hoeveelheid chinese wenslantaarns opgelaten samen met goede vrienden. Vele wensen die hopenlijk uitkomen. En anders blijft het een sprookjesachtig feeeriek schouwspel, al die brandende lichtjes het luchtruim doorzwevend.

 

Ik had de indruk dat er aanzienlijk minder vuurwerk werd afgestoken dan andere jaren. Nu mogen ze hier drie keer per jaar vuurwerk afsteken, dus 'de nood' is niet zo hoog en het is dan met name siervuurwerk. Als ik het goed heb was onze overbuurman Arnold 1 van de 2 mensen in het dorp met sierwerk en knallers. We waren wat dat betreft dus zo klaar.

 

Vorig jaar is er flink gediscussieerd over de traditionele oliebol. Echt Hollandsch erfgoed. Hoe maak je die het beste en natuurlijk een aantal mensen die de uitdaging aan durfden te gaan. Dus 2011 werd afgesloten met een heuse oliebollenwedstrijd. Alle lijm-, omkoop-, sabotage-middelen werden natuurlijk ingezet en uiteindelijk bleken de baksels van Chris het beste in de smaak te vallen bij de jury. De degens zijn al gescherpt voor volgend jaar.....

 

Vanmiddag hebben we lekker spontaan een nieuwjaars'ontbijt' gehad. Gezellig en leuk begin van 2012!

 

 

 

 

 

Vorige week zijn we ons kerstkadootje gaan halen in Duitsland.

 

Eerst met de Zweden-auto van Karin en Sas naar Skavsta gereden. Lekker makkelijk, wij rijden hun auto naar de plaats waar zij de 31e landen...kan niet beter.

 

 

Na het 'stallen' gaan we inchecken en vliegen we een half uur later richting Weeze. Daar worden we opgewacht door de moeders die ons zowel verwennen met een heerlijke Chinees-Indische maaltijd (Yesss!!!) als een taxirit naar onze 'kerstman'. Na ruim 1,5 uur rijden staat ons kadootje al te wachten.

 

 

 

Een heuse camper, een Knaus Van 600 TI MEG (of 650, weet ik even niet meer....) van april 2011. Volgens de kenners schijnt het belangrijk te zijn dat er een Fiat ondergeplakt zit. Ik vind het belangrijk dat er lekker makkelijke stoelen in zitten mét armleuningen (harde eis tijdens de zoektocht) een 'garage' (Will's harde eis, je wilt je gereedschap en kratjes ergens laten natuurlijk) en een fatsoenlijk douche en toilet. Na lang zoeken eindelijk de ultieme Emmobiel gevonden. Deze week kon deze dus opgehaald worden. En samen met zo'n uit de hand gelopen Fiat Ducato koop je ook een nieuw huis lijkt het wel. Het ding moet uiteraard opgesmukt worden en volgepropt met een tweede uitzet. De moeders dragen bij met een z.g.a.n. plastic servies, reuze handig! beddengoed, dekentjes, poetsdingetjes, tv, pannenset, bestek....... Voorlopig genoeg redenen om alle kastjes te vullen.

 

 

 

 

 

 

 

En terwijl we lekker bezig zijn met dingen op wielen hebben we voor de eerste keer sinds jaren weer een heuse groene kerst. We hebben gelukkig de juiste keus gemaakt in oktober door het hotel de kerstweken dicht te houden. We hadden echt zin in vakantie en daarnaast was het natuurlijk minder leuk geweest voor de gasten. We hebben echt wel het een en ander te doen in het hotel maar het voelt toch prettig dat het allemaal lekker op ons gemak kan.

Voor de eerste keer in vijf jaar geen uitgebreid kerstdiner, met al het bijkomende werk in keuken én afwas/opruimen....., maar een intiem supergezellig en heerlijk diner bij vrienden. Precies zoals we het graag doen.

 

Na oudjaar, Mijke en Chris zijn dan weer terug van een weekje NL, wederom met vrienden, is er een week waarbij we wel (vaste zakelijke) gasten hebben maar niet teveel te doen. Ze wilden echt nergens anders naar toe en nemen de minimale service graag voor lief. Will en ik gaan een paar dagen naar Gotenburg met Emma. De Svenska Mässan, MyDog. Ongeveer de grootste hondenshow van Zweden, vier dagen lang. Ook al is er al een mooi 4**** hotel geboekt, de twijfel slaat toe. "Zullen we met de Knaus?" We kunnen nog tot een dag van te voren afboeken dus er is nog bedenktijd.....

En dan doel ik niet op het typische winkelcentrum gedrag, mensen rennen haastig voorbij, zelfs in Zweden. We waagden ons gisteren 'nog even' richting een winkel om een 'klusdingetje' voor Will te halen. Wij het allerlaatste exemplaar van die klusdingen nog kunnen scoren en aangezien er een groots winkelcentrum 100 meter verderop is, zeggen we nog iets in de trant van: laten we er even heen lopen, kijken of er nog een leuk kerstkadootje te vinden is voor in Nederland.

Als onervaren shoppers ga je dan een winkelcentrum binnen, hét winkelcentrum van de wijde wijde regio, op de laatste koopzondag vóór kerstavond. Want de pakjes komen hier op kerstavond al tevoorschijn. Zodat ze in de grote uitverkoop, die eerste Kerstdag begint -echt waar, alles is dan weer open-, geruild kunnen worden. Dus ijverig zoekende vrouwen en er onrustig achteraan rennende mannen. Sommigen hebben de hoop opgegeven en wachten, omgeven door een serieus te nemen hoeveelheid plastic tassen op bankjes in de winkelgalerij, balend dat ze hun androide telefoon pas met kerst uit mogen pakken.

Drukte dus, dat hadden we al kunnen vermoeden door de volle parkeerplaats, maar stoïcijns slaan we ons erdoor. Zelfs kadootjes gevonden. Julklap op zijn Zweeds. En die klap is echt vriendelijk bedoeld.

We vragen ons hardop af waar die crisis toch telkens maar blijft waar ze het over hebben.

 

De laatste echte sprint in het hotel is ook getrokken, de laatsten van 110 personen hebben vandaag genoten van een gecatered kerstdiner. De sprint was eigenlijk niet nodig, alles uitstekend getimed en voorbereid, maar Joke, ze helpt ons tegenwoordig in de keuken, kwam vlak voor we naar het bedrijf wilden rijden met vers dampende bakjes eten met DE vraag: "Hebben jullie de julmust al in de auto staan?" Paniek. Ze krijgen ook Julmust (stel je hier een soort gezoete drinkbare motorolie/colavariant bij voor, onmisbaar voor de Zweed tijdens Kerst.....en Pasen. Zelfde goedje maar dan met een ander etiket: Påskmust) volgens afspraak en de laatste flessen zijn vlak voor het weekend opgegaan. Will nog met spoed racen naar de winkel, schap leeggetrokken en terwijl hij de parkeerplaats weer oprijdt, pleuren we dozen met warm spul erin en haasten ons naar het bedrijf. Gelukkig nog net op tijd. De kerstbuffetten zijn einde oefening en er wachten nog een aantal gasten maar dan houden we er ook echt een week mee op. Was eerst twee weken, maar de aanvraag voor tiendaagse verblijven door een stel vaste zakelijke gasten konden we niet afslaan. Zulke aardige lui en ze komen al heel lang in het hotel.

 

Met zweet op de muis en beeldscherm hebben we vandaag de kerstkaarten afgekregen en gepost, bijna 300 adressen, hoop dat we niemand vergeten zijn......

 

Daarnaast loopt nog steeds ons succesvolle evenement Storfors Fair waar we subsidie voor hebben gekregen. Om die subsidie daadwerkelijk te krijgen, mag je je wentelen in een wereld waar wij als sterfelijken eigenlijk nooit komen: degenen die de declaraties voor de EU-subsidies mogen nakijken. Dat valt niet mee, we zijn bijna fulltime bezig met stapels en kilo 's papierwerk. Vooral onlogisch denken, dingen anders declareren en op je kop krijgen omdat 'je niet genoeg uitgegeven hebt' volgens sommige punten van je begroting. Als simpele ziel denk je dat het ene punt op de begroting het andere punt wel kan compenseren bij de uiteindelijk afsluiting maar dan heb je het mis. "Schrijf het maar zo dat je genoeg hebt uitgegeven en in de juiste kolom." Fijn maar dat is weer drie dagen extra werk. En op zo'n moment ontstaat er een soort 'oorlogje' tussen de mensen van de praktijk, wij, die gewoon een goed evenement neer willen zetten en daar het zelf in geinvesteerde geld graag weer van terug krijgen, en anderzijds degenen die de goddelijke wil van de excellbladen volgen. Dan pas je je maar aan en produceer je wat ze graag zien: veel papier, rekeningen, nota's, declaraties...... Ze hebben meer werk maar zijn uiteindelijk helemaal gelukkig. Tja. Heb deze kant van de maatschappij echt nooit begrepen....

 

En om een rustig bedoelde week eind december nog wat drukker te krijgen gaan Will en ik morgen naar Duitsland, Nederland, 's morgens weer naar Duitsland en dan via Denemarken -met de afgelopen week in de vrije minuutjes aangeschafte Brobizzpas- terug naar Zweden. Waar we woensdagnacht alweer hopen te arriveren met ons nieuwste motorische speleding. 

 

Intussen is het weer ook mee gaan doen, tussen het papierwerk door mag Will de oprit sneeuwvrij proberen te houden. Lang leve de buurman die lekker makkelijk is en zegt: "Je weet waar die staat als je hem nodig hebt". En dat geldt voor diverse apparaten.

 

 

 

Om Emma weer eens in de spotlights te zetten reizen we dit keer af naar Stockholm. We logeren in de Park Inn en aan alle gasten te zien komen er meer voor de show. Achter het hotel ligt een skiheuvel waar we de hond lekker uit konden laten. Waar we in Storfors al een laag sneeuw hebben liggen zien we hier helemaal niets. Alles nog groen.

Het uitzicht vanaf de skihelling:

 

 

's Morgens bij het ontbijt worden we hartelijk begroet....door onze overburen. Toeval....

De show zelf verliep eigenlijk zoals verwacht. De keurmeester zat al klaar met zijn meetlat en de ene na de andere hond kreeg een lage beoordeling. Hij wil echt het kleine type zien en rekent de grotere honden dit zwaar aan. Emma voldeed net wel aan de maat maar toch zag hij haar liever kleiner. Tja, dat is zijn mening. Ze kreeg een ZG (1-na hoogste beoordeling) en daar konden we het mee doen. Natuurlijk liepen we met werelds liefste en mooiste Kooikerdametje weer naar buiten, er komen nog genoeg shows voor 'revanche'.

 

Er waren ruim 30.000 bezoekers en veel, heel veel te koop in het grote complex.

 

 

 

Winkel met uitgebreide kerst-kledingcollectie (op de foto is maar een klein deel te zien) deed goede zaken....

 

 

En een Emma in opperste vorm van zelfbeheersing voor de taart tijdens de verjaardag van Will

Nog geen nieuwe snö gezien, zal vannacht wel weer komen. Het knispert en kraakt weer ouderwets onder de voetjes. Ook Emma vindt het helemaal geweldig en Boogie doet haar uiterste best de baas te overtuigen dat het binnen vele malen beter toeven is, geen koude pootjes en zo.

 

 

 

 

 

 

Het water ligt op veel plaatsen alweer dichtgevroren:

IJstest:

 

 

 

De zon staat het laagst deze weken, vroeg donker en de overburen net in de schaduw:

 

 

 

Caramel en Sneeuwster zijn weer helemaal in hun element, die zie je echt opleven als het weer sneeuwt en vriest.

 

 

Gisteren begon het met een laf laagje:

 

Zo bleef het ook de hele dag.

 

Vanmorgen werden we wakker ná de sneeuwbui: 10 cm erbij gepropt. Ook dat blijft de hele dag netjes liggen en de buurvrouw verzekerde me dat er morgen nog 2 decimeter bijkomt.....en dat is nog maar het begin. "We moeten ook nog het nodige inhalen aan sneeuw," zegt ze terwijl ze Becky de hond probeert te overtuigen mee te lopen. "Morgen komt Lars jullie oprit doen na de sneeuwbuien!" We hadden afgelopen zomer al uitgebreid mogen kijken naar zijn nieuwe speeltje: een sneeuwruimer op benzine. Altijd goed voor een mannelijk gesprekje.

Märtha, onze buurvrouw, begint te lachen. Ze is een soort van bedrijfsleider in de plaatselijke apotheek en heeft al ruim een jaar ernstig personeelstekort. De apotheek was eerst in staatshanden en sinds ze particulier zijn hangt ze gewoon aan de bel bij de organisatie. Ze eist personeel. In de weide regio is er blijkbaar niemand met een diploma apothekersassistente beschikbaar. Dus zorgt een gespecialiseerd uitzendburo voor personeel en die slapen uiteraard bij ons omdat ze allemaal minimaal 400 km verderop wonen. "Volgende week komt er weer iemand en ik heb ook nog extra mensen besteld om de inventarislijsten te maken voor het einde van het jaar, daarnaast wil ik nog een paar dagen vakantie...hebben jullie nog ruimte voor vervanging van mij? Ik zorg wel voor de omzet hè?" lacht ze. Intussen spelen de hondjes in de sneeuw en besluit ze dat Lars nog extra kerstverlichting moet ophangen. "Doen we hetzelfde als jullie, goed?" Ik vind het prima.