Välkommen in dit wäblåg! 

 

Femke, ik dus, heb de eer verslag te doen van het 'hele gedoe' in Zweden. Eind 2006 hebben ik, Will (partner), Mijke (2-lingzus) en haar partner Chris een hotel gekocht in Storfors. Een succesvolle keus blijkt na twee jaar en door wat toevalligheden en avonturiersgeest komen we op het waanzinnige en zeer on-Zweedse idee om er nog een 'zaakje' bij te 'doen'. Volgens de Zweden hier moet je daar haast wel Nederlander voor zijn.

Een groots wildpark voor alle Scandinavische hertsoorten, elanden, rendier, kroonhert, ree etc. Voordat er ook maar 1 hert achter een hek staat is er nog veel te doen....op zijn Zweeds. Want Zweden hebben geen VOC in hun trotse geschiedenis en geen stress. En dat houden ze graag zo.

 

Aan dit blijspel doen mee:

-Thea: Dorethea voor iets mindere intimi, onze doortastende en zeer ondernemersvriendelijke burgemeester van Storfors. In 2010 vervangen door:

-Lennart: hoofd van het toeristenburo regio Bergslagskanalen waar we het middelpunt van zijn. Hij werd altijd gesteund door Toni.

-Peter: Ontwikkelingsstrateeg van de gemeente. Moeilijke naam voor een ambtenaar die contact houdt met de bedrijven.

-Eva: nieuw aan het front, zeer actieve PR-medewerkster van de gemeente.

-Monika en Suzanne: onze gesubdieerde medewerksters in het hotel. Suzanne is in 2010 gestopt.

-Lundsbergouders: verzamelnaam voor the Bee's en Wannabee's van Zweden. Ouders met een gevulde buidel die iets van hun kroost in de buurt op school hebben, Lundsberg Skola, een sjiek prinselijk internaat.

-Kaj en Marie: en setje succesvolle ondernemers uit Storfors. Eigenaars van diverse grote bedrijven en zijn nu bezig met hun moeilijkste opdracht, de tweeling van 6 proberen te temmen. Ze zijn in ons privéleven verwikkeld geraakt.

-Lars: Ook directeur van een groot bedrijf. Hij heeft het tot een soort persoonlijke missie gemaakt om ons alles over de Zweedse cultuur te leren. Hij is goede vrienden met Kaj en Marie.

 

 

 

De belevenissen van Emma, onze Kooikerhondpup zijn te volgen op haar eigen blogg: http://kooikerhondje.punt.nl

 

Veel plezier hier, hälsningar Femke.

 

Bij de maanden zijn de gearchiveerde logs te vinden.

Je kunt nu zelfs virtueel op bezoek komen! Van harte welkom:

 

Als we van Karlstad naar Storfors rijden tellen we al snel meer dan 30 stuks reewild. Geen elanden maar toch leuk om te zien. Onderweg zien we ook een vosje op zoek naar een maaltijd.

 

 

 

 

 

 

 

 

En al snel zien we wat de beoogde maaltijd van die dag is:

 

 

Terwijl het vosje al snel verdwijnt in de bosrand zitten de twee gezellig door te keuvelen. We hebben het drama niet meer afgewacht.....

 

Het voorjaar brengt weer vele katjes in de bomen en bosanemoontjes:

 

 

 

 

 

 

Zo zit je in de sneeuw en vervolgens heb je al twee BBQ-'s achter de rug. De dagen zijn alweer aanzienlijk langer, warmer en we zien alweer de nodige toeristen passeren. De zomer lijkt nu toch echt te beginnen. Behoudens de weersvoorspellingen, dat belooft toch nog sneeuw deze week....

 

Voor de kou van volgend jaar hebben we ons lekker warm gesjouwd met 13 kuub houtblokjes. Die mooie open haard moet blijven branden natuurlijk.

 

 

 

 

 

De eerste bootjes in een serie van vier (hoe luxe kan je het hebben ;-) liggen alweer lekker te dobberen in Värmlands Bergslagen en de eerste grillavond was afgelopen zaterdag een feit.

 

Eerst Sas en Karin:

 

 

Luca hield zich bezig met haar eigen specialiteit: rook vangen.

 

En afblussen in het water: zelfgemaakte luchtbelletjes vangen.

 

Martin en Annemiek worden door kapitein Chris in de boot genomen:

 

Zon kwam maar half door:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En de lente-zomer is vanmorgen definitief geopend bij Mijke en Chris: het eerste veulentje is geboren. Een merrie nog wel :-)

 

 

 

 

Omdat het zo'n mooi weer was én feestdag in Zweden, wederom de grill buiten in de hens gezet. Tot groot genoegen van de woefjes, die menen dat alle lekkere luchtjes daadwerkelijk voor hun bestemd zijn.

 

 

 

 

 

 

 

 

Eindelijk werd het lekker warm en zonnig weer. Kopje koffie, stoeltjes buiten en genieten tussen het werk door. met bijna overdreven enthousiasme hebben we vakkundig de kerstverlichting tussen alle heideplantjes en op het terrein verwijderd. Met de komst van de warmte, het verdwijnen van sneeuw en ijs moesten we toch echt afscheid nemen van de sfeerverlichting.

De heideplantjes mochten de bakken weer verlaten en plaats maken voor vrolijke viooltjes. Oude bladeren en zooi bij elkaar geveegd en we waren klaar voor de zomer!

Het maakt er natuurlijk niet echt makkelijker op dat we alweer dagelijks bezig zijn met de voorbereidingen van Storfors Fair 30 juni en 1 juli.

 

Officieel is de lente alweer begonnen en zijn wij er zeker aan toe maar is er toch nog een discrepantie in de uitvoering als we de afgelopen week naar buiten kijken. De open haard brandt binnen lekker warm terwijl het buiten sneeuwt....

Niet echt de afspraak!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De laatste maanden is het eigenlijk wel erg grappig met de gasten. Het is best druk met veelal dezelfde meute. Gasten van verschillende bedrijven en instanties die elkaar inmiddels ook leren kennen omdat ze er wekelijks zijn. Er zijn inmiddels rengroepjes geformeerd. Van die sportievelingen die klokslag 19.00 een 10km rondje gaan rennen, een groepje wat standaard diezelfde tijd samen een sportwedstrijd gaat kijken op tv, een paar die elkaar gevonden hebben voor een borreltje in de bar en nog een aantal die het bij groeten en een babbeltje in de gang houden.

 

Voor ons erg prettig. Je weet bijna exact wanneer ze inchecken, wat hun wensen zijn en het is erg gezellig. Twee van hen zijn 1,5 jaar lang, minimaal vier dagen per week bij ons geweest. Telkens meer dan 1150km rijden om in Storfors en omgeving te werken. Hun opdracht zit erop. Ze mogen elders gaan controleren of de machines van de overheid aan de eisen voldoen. De spoorwegen met name. Het is bijna zeker dat de volgende opdracht bijna 100 km verderop wordt. We willen afscheid nemen en ze veel succes wensen als hij ons toch nog eens aankijkt. "Maar we komen gewoon weer naar dit hotel hoor!" Wij geven aan dat in de betreffende regio ruim voldoende hotels voorhanden zijn. maar dat vindt hij niet. "Ik vind dit het beste, daar houden we het bij, dan maar wat verder rijden naar het werk." Zijn collega knikt instemmend.

Natuurlijk geven we hem helemaal gelijk...

Afgelopen weekend is dan eindelijk de officiele inwijding van Station Fyra een feit. Hakke en Eva kennen we al langer en ze blijven zeer ondernemend. Ze hebben nu drie bedrijven waarvan het voormalige stationsgebouw/herberg in Nässundet de nieuwste in de rij is. Ze hebben het gekocht zonder te weten wat ze er eigenlijk mee wilden. Het staat zo ongeveer naast hun huis en dat leek hun een mooie kans om weer iets anders te beginnen. Voordat ze naar Storfors kwamen een jaar of vijf geleden werkte Eva in 1 van de bedrijven en had daarnaast een goedlopende chocolaterie. Ze verkocht zelfgemaakte pralines aan Stockholmse restaurants. Haar achtergrond heeft ze als gastvrouw-receptioniste in grotere congrescentra.

In Storfors heeft ze een zomer, met succes, het cafeetje gerund bij de sluizen en daar al getest met haar zelfgemaakte zuurdesembroodjes.

 

Het overbejaarde bestuur van de sluisvereniging meende er ondanks het succes toch een eigen mening op na te moeten houden wat het duwtje in de rug was van Eva om iets te bedenken voor het stationsgebouw. Voor het treinverkeer was het al jaren niet meer in gebruik. De vorige eigenaren hebben het pand uitgeleefd als goedkoop lunchrestaurant en blonken uit in gesloten deuren, mindere kwaliteit met uiteindelijk sluiting tot gevolg.

 

Hakke is inmiddels bijzonder actief binnen het toerisme in de regio en Eva richtte zich meer en meer op ecologisch bakken van brood. Samen besloten ze om van het station weer een ouderwetse stopplaats te maken, nu als bakkerij/cafe waar ze zuurdesembrood bakken in een giga houtoven en lokale produkte verkopen. De gemeente kristinehamn heeft van de zandbak buiten weer een hele mooie parkeerplaats gemaakt met piknikbanken, informatie, toiletten, etc. Via Bergslag Värmland is er een heuse aanleg en inlaatplaats voor boten gekomen.

 

Ze zijn bijna twee jaar aan het klussen en bouwen geweest in het historische pand. Alleen de oven al heeft een jaar gekost voordat er vuur in kon. Ook wij hebben wel eens de handen uit de mouwen gestoken en het was mooi om het hele proces te volgen.

 

Afgelopen zaterdag was het dan opening. Druk bezocht, vaak stond er een lange rij voor de kassa, met aansluitend een hapje en drankje voor speciaal genodigden. We hebben geproost op het nieuwe bedrijf, ik hoop dat het een succes wordt.

 

De oven: (hier is maar 1/3 te zien)

 

 

Oude loket:

 

Mooi geschilderde wanden, viel natuurlijk meteen op....

 

 

 

 

 

 

Will op de voorgrond, Mijke en Eva achter aan het babbelen:

 

 

Uitzicht op het water:

 

 

Ondanks de lentetemperaturen, vogelenzang, lekker lange dagen (20.00u duister worden) en ontluikende bloemetjes ligt er nog altijd ijs op de meren en sneeuw op veel stukken.

 

 

Zelfs een restje in onze tuin:

 

 

 

De winter is echt nog niet voorbij. Vanaf maandag wordt er alweer vorst en sneeuw voorspeld. Niet dat we daar nu op zitten te wachten, ja ook ík ben zelfs toe aan lente, maar dat zorgt wel weer voor een dillema. Bij Will. Hij heeft eens een goed 'gesprek' met de woefjes en rekent mij voor dat we eigenlijk gek zouden zijn om hét niet te doen. "Anders zijn we dief van onze eigen portemonnee!". Van die uitspraken. Als hij had gezegd dat we weer lekker konden stoken met houtblokken en vuur en zo dan was ik meteen om geweest maar nu moest ik ineens verstandig gaan doen en meedenken over de maandelijkse lasten. We hebben een verwarming in twee soorten. Warmteluchtpomp (denk aan een omgekeerde airco, maar dan wordt het warm) en electrische elementen. Beide op electriciteit en dat wordt alleen maar kostbaarder hebben we gemerkt. De houtprijzen blijven wat vriendelijker. Een houtkachel met voldoende vermogen om 180m2 te verwarmen klinkt dan heel aantrekkelijk, zeker als je deze, inclusief schoorsteen, in een half jaar terug verdiend. Will blij, financieel gezien en ik blij, pyrotechnisch bekeken.

En dan mag je dus het dak op:

 

....want we hebben nog helemaal geen schoorsteen!

 

 

 

 

De dames genieten intussen van de lentezon en hun zelfgevonden elandknoken.

 

Tja, en uiteindelijk blijken er twee anderen eigenlijk nóg meer tevreden met deze 'economische' oplossing voor de warmte:

 

 

 

 

 

Even op en neer, of geografisch beter omschreven: neer en op, geweest naar Malmö. Hoewel we hier nog volop ijs hebben en restjes sneeuw is hier 20km verderop in Kristinehamn al niets meer van te merken. We rijden ruim 600km zuidwaarts naar een hondenshow in Malmö.

 

Ze hebben daar, naast een nieuw stadion een giga zandbak waar de nieuwe gebouwen als paddestoelen uit de grond komen. Hier wordt flink geïnvesteerd. Ook in een nieuwe evenementenhal, Nya Malmö Mässan. Het ding is een maand geleden opgeleverd en dat is goed te zien. De omgeving staat nog vol bouwmaterieel, tijdelijke hekwerken, onverharde parkeerplaatsen etc.

We parkeren de camper, net als een twintigtal anderen, alvast op de parkeerplaats. Aan het water. Een soort bouwvijver voorzien van het nodige afval. Behalve wat meeuwen is het er opvallend stil. Dat is 's morgens wel anders, we worden wakker van mensen die al om 6.00u arriveren en vele keffende honden. Als we naar buiten kijken staat de parkeerplaats al flink vol.

 

Het levert 's avonds wel aparte plaatjes op:

 

 

 

het nieuwe evenementencomplex

 

Straatlantaarns staan klaar:

 

 

...en onze camper ook....

 

Binnen

 

Emma eindigt vandaag op de derde plaats met een hele mooie beoordeling, can't win them all ;-) . Voordeel is dat we al op tijd weer terug kunnen rijden naar het noorden door een mistig landschap. Bij Mariestad houdt het wolkendek ineens op en is de zon er weer. Lente in aantocht.

 

 

 

En toen was de winter echt -bijna- voorbij. De temperaturen zijn onwaarschijnlijk hoog en de vogeltjes zijn alweer volop in actie. Dat hebben onmze ijsmeesters natuurlijk ook feilloos in de gaten en de grote opruiming op de schaatsbanen was een feit. Hoewel het ijs nog zeker 20cm dik is was het toch zaak om er nog met de gemotoriseerde speeltuigjes voorzien van aanhangers overheen te rijden om alle zekerheidspalen, wegwijzers en ander spul te verzamelen. Helaas kon door het te mooie warme zonnetje en eeen smeltende sneeuwlaag de familiedag niet doorgaan dit jaar. Er kan nog geschaatst worden maar niet langer onder de verantwoordelijkheid van de ijsvereniging.

 

Twee weken geleden zijn Will en ik naar Noorwegen geweest om Emma weer eens te presenteren aan verschillende keurmeesters. Ze won niet alleen in haar klasse maar werd beide dagen winnaar van het ras en haalde zelfs prijzen in groepsfinales. Zeer succesvol weekend in de buurt van Oslo. Onze camper weer eens uitgetest met wat extra voorzieningen. Bijzonder om, met toestemming, op de parkeerplaats van de evenementenhal te staan vergezeld van vele andere campers. Zoemende aggregaten en veel, heel veel honden.

 

En die Noren zijn kampioen in relaxedheid. De tweede dag bleek al snel dat de Noorse kennelclub te weinig lintjes, rozetten en bekers had ingeslagen. In de ring kreeg je al een eerste rozet maar de beker en andere rozetten moest je ophalen bij het secretariaat. Met pen schreven ze simpel een andere titel op de rozet of meldden doodleuk dat het op was. "Wil je ze opgestuurd hebben? of kom je de volgende show?" Aangezien we al de nodige hoeveelheid trofeëen en lintjes van de eerste dag hadden (en wat doe je ermee?) en exact hetzelfde gewonnen haden heb ik ze maar vriendelijk bedankt. Ongestoord of gehinderd door dit stukje misorganisatie hielp ze weer andere mensen die blijkbaar meer moeite hadden met het gebrek aan bekers...

 

De nieuwe ijsvereniging heeft het de laatste week erg druk. Joke met het verwerken van alle nieuwe leden, inmiddels meer dan 160 (en dat in een aantal weken tijd!) De heren van het ploeg en schuifwerk hebben te maken gehad met sneeuwval, regen, dooi en vorst. Dagelijks, zie er maar eens tegenop te schuiven. Dat ging haast niet. We keken elkaar eens goed aan en dachten het gehad te hebben voor dit seizoen. Historisch kort, sinds wanneer was de temperatuur in de positieve regionen in februari?, maar er werden al afspraken gemaakt voor het opruimen van de banen, al die paaltjes etc. konden we moeilijk laten dobberen. En dan doet de natuur natuurlijk iets raars. Tóch net genoeg vorst voor het aanvriezen van de gevormde tussenlaag, tóch zonkracht genoeg voor het egaliseren van gevallen sneeuw en de baan ligt er met hulp van moeder natuur heel erg mooi bij. Open dus weer die banen! Schitterend, spiegelglad en op de meeste stukken zwart ijs. Gaan we (lees team Vilången) toch nog maar even de geplande familiedag voorbereiden...

IJsinspectie:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tja, met zo'n hondje kom je nog eens ergens. Deze keer ging de reis naar Noorwegen. Bø in Telemark. Geen idee waar de Noren al hun oliegeld laten maar de wegen zijn een heus knikkerparadijs. Wás er al een stukje fatsoenlijk geasfalteerd dan mocht je er tol voor betalen. Soms doen de Zweden het zo slecht nog niet.

 

Meer spannend dan de hele hondenshow was voor ons de primeur als echte kampeerders met de camper. Noodnummer van een hotel bij de hand natuurlijk. Op de camping bleken we de enigen te zijn met een camper. De rest van de 250 mensen lag verdeeld over stacaravans en huisjes die druk verhuurd werden.

Als eerste de electriciteit aangesloten wat zonder veel problemen ging. daarna de verwarming, ook dat ging prima en toen het water. Thuis hadden we, na veel gedoe en 'relatiebedreigende' discussies eindelijk de watertank vol en alles wat erin zit moet er ergens ook weer uit. In de vuilwatertank. En Will was bang dat dit te snel zou gebeuren, overlooptoestanden in zijn hoofd en dus de grote vraag: "Waar moet je die tank legen?" Boekje erbij. Niets te vinden. Internet afgeplozen, nog niets. "Er moet ergens een ventiel of dop zitten" hoorde ik tot 's nachts toe mompelen. Enige wat we wisten was dat de dop 'ergens bij de achterwielen' zou zitten. Will besloot de goden te verzoeken en te wachten tot de volgende morgen. Na het uitlaten van de honden kwam Will helemaal blij weer binnen. "Gevonden!!" Ik verbaasd, zo snel gevonden zonder te vloeken?

"De uitgang zit aan de achterkant, en deze was niet echt dicht, alles is al leeg."  Les 1 voor deze new-bee campers. Voor de rest ging alles eigenlijk heel erg goed en zijn we dik tevreden met onze hotelkamer op wielen.

 

Emma ook. Tijdens de show deed ze het uitstekend en haalde de eerste prijs in haar categorie: junioren, daarna eerste van de teefjes en daarna eerste van het ras. Wij helemaal blij natuurlijk. Ten eerste waren we al binnen tien minuten na aanvang van de show al aan de beurt en lekker snel klaar. Dat viel even tegen dat we door de overwinning gedwongen waren tot de groepsfinale  aan het einde van de dag te wachten. Dat zou dus een latertje worden, maar het verjaardagskado van Emma was er niet minder om, we waren echt super trots.

 

Laatste check:

 

En weer een prijs rijker:

Op de jurytafels vele kleuren lintjes en rosetten verzameld:

De Telemarkhallen zijn voorzien van een mooie kunstgrasbodem;

 

Eindkeuring:

Als we eindelijk klaar zijn met alle keurende blikken kunnen we de zooi weer naar de camper sjouwen:

De terugweg gaat eerst door het ruige landschap van Telemark:

 

 

 

Emma is al snel onder zeil in de camper. Ze had haar lintje van de tafel gejat:

 

 

 

 

Om bij Bø te komen (en er weer te ontsnappen) moet je een vliegveld oversteken:

 

 

 

 

We stoppen on derweg om Emma even uit te laten, lekker rennen aan een meer en natuurlijk voor de verplichtte lintjesfoto. Al snel stopt er nog een auto. Een man in geel fluoriserend werkpak komt er uit. Wij denken dat hij vraagt of we gebeld hebben om hulp dus we roepen hard van niet. Hij blijft toch komen en wijst naar de hond. Langzaamaan dringt tot ons door dat de vraag over Emma gaat, of ze een teefje is. Ja dus. Hij roept naar zijn vrouw dat het ok is en dat ze kunnen komen "als jullie het goed vinden?". Voordat we het weten zien we een kooikerreutje de auto uitkomen en al snel spelen met Emma. De eigenaren kwamen voorbijgereden op de weg en zagen in de verte een kooikerhondje, Emma dus. Ze zien zelden een ander kookerhondje (er zijn er ong. 250 in Noorwegen) en dus reden om even hallo te zeggen.

 

 

 

 

 

 

Bijzondere kerk aan de rechterkant: