Välkommen in dit wäblåg! 

 

Femke, ik dus, heb de eer verslag te doen van het 'hele gedoe' in Zweden. Eind 2006 hebben ik, Will (partner), Mijke (2-lingzus) en haar partner Chris een hotel gekocht in Storfors. Een succesvolle keus blijkt na twee jaar en door wat toevalligheden en avonturiersgeest komen we op het waanzinnige en zeer on-Zweedse idee om er nog een 'zaakje' bij te 'doen'. Volgens de Zweden hier moet je daar haast wel Nederlander voor zijn.

Een groots wildpark voor alle Scandinavische hertsoorten, elanden, rendier, kroonhert, ree etc. Voordat er ook maar 1 hert achter een hek staat is er nog veel te doen....op zijn Zweeds. Want Zweden hebben geen VOC in hun trotse geschiedenis en geen stress. En dat houden ze graag zo.

 

Aan dit blijspel doen mee:

-Thea: Dorethea voor iets mindere intimi, onze doortastende en zeer ondernemersvriendelijke burgemeester van Storfors.

-Lennart: hoofd van het toeristenburo regio Bergslagskanalen waar we het middelpunt van zijn. Hij werd altijd gesteund door Toni.

-Peter: Ontwikkelingsstrateeg van de gemeente. Moeilijke naam voor een ambtenaar die contact houdt met de bedrijven.

-Eva: nieuw aan het front, zeer actieve PR-medewerkster van de gemeente.

-Monika en Suzanne: onze gesubdieerde medewerksters in het hotel.

-Lundsbergouders: verzamelnaam voor the Bee's en Wannabee's van Zweden. Ouders met een gevulde buidel die iets van hun kroost in de buurt op school hebben, Lundsberg Skola, een sjiek prinselijk internaat.

-Kaj en Marie: en setje succesvolle ondernemers uit Storfors. Eigenaars van diverse grote bedrijven en zijn nu bezig met hun moeilijkste opdracht, de tweeling van 4 proberen te temmen. Ze zijn in ons privéleven verwikkeld geraakt.

-Lars: Ook directeur van een groot bedrijf. Hij heeft het tot een soort persoonlijke missie gemaakt om ons alles over de Zweedse cultuur te leren. Hij is goede vrienden met Kaj en Marie.

 

Veel plezier hier, hälsningar Femke.

 

Bij de maanden zijn de gearchiveerde logs te vinden.

Je kunt nu zelfs virtueel op bezoek komen! Van harte welkom:

 

Normaal varen we ergens hier maar is nu wandel-, vis- en snowscootergebied:

 

 

Botenhuisje

Ongekende drukte, sneeuwscootersnelweg:

 

 

 

 

Populaire bezigheid, ijsvissen. In dit geval zelfs een heel wak gemaakt, liggen nog een viertal visjes op de kant.

Iemand een idee wát voor visjes? Zijn een cm of 10 lang:

 

 

 

 

 

 

 

 

We hebben een heerlijke winterdit jaar. Veel mooi weer gehad en de temperatuur is netjes onder nul gebleven. De sneeuw varieert de afgelopen weken tussen de 30 en 50cm. Het verwaait, klinkt in en verdampt. Maar het blijft liggen zonder glad te worden.

Daarom weer eens wat plaatjes én een filmpje:

 

 

 

weg 26

Op dit gedeelte stroomt het water nog erg sterk, zelfs een week ruim -30 helpt dan niet....

 

 

 

 

Laro krijgt vanzelf tandjes

 

Oude schuur met een nieuwe bestemming:

 

 

 

 

 

De bergen groeien gestaag. Nog heel even en we kunnen de liften gaan plaatsen, ons eerste snowpark is dan een feit. Iedere keer als we weer verse sneeuw hebben komt braaf onze gemeentelijk sneeuwschuiver langs om de boel 'weer netjes te maken' zoals hij dat zelf zegt. De man wil dat de gasten van het hotel fatsoenlijk en netjes kunnen parkeren. En dat levert groeiende bergen sneeuw op.

 

 

 

 

 

Gelukkig is het sinds half december niet boven nul graden gekomen en is er nog niets te glibberen en te glijden. Af en toe wat zandkorrels op pas geschoven weg en dan houdt het wel op. Met winterbanden is het heel goed te doen.

Lennart baalt. Hij wil graag wat beter ijs voor de aankomende marathon. "Als het nou eens flink gaat dooien, twee dagen regen en dan weer lekker vriezen, dát zou het ijs mooi maken!" Het ijs is nu niet goed. Door de overmatige sneeuwval samen met de eerste vorstperiode te bobbelig, dubbelijs door opduwend water en gewoon niet mooi zwart. Ik, als niet schaatser, vind het wel best zo. Mooie witte winterse landschappen en geen last van gladheid, blubber en teleurgestelde gasten. Een halve meter sneeuw maakt rotzooi-ijs als snel goed.

 

 

 

 

 

Van iemand uit Kristinehamn horen we dat we daar in de krant staan, beter gezegd onze gasten dit keer. De krant zelf hebben we niet gezien, wie weet komen we er nog aan. Weten we zelf ook wat de gasten van óns vinden.

 

Verder staan we met een artikel in het emigreermagazine:

Zijn we toch nog op de emigratiebeurs in Nieuwegein. Twee keer zelfs. Värmland staat er ook met een stand en heeft een info-brochure meegenomen. Rara, wie staan daar in? Ook daar hopen we nog ooit een uitgave van te kunnen zien.

 

Niet naar de emigratiebeurs? geen nood: kun je ook gezellig langskomen zonder je huis te verlaten, van harte welkom bij ons!!:

 

Leek ons wel leuk als iedereen lekker zijn mening kan ventileren, het stukje dat je vergeten was te schrijven in het gastenboek toch nog via internet, foto's neerzetten etc. Gewoon weer eens gezellig langskomen!

Als hotelhond heb je een bijzonder zwaar bestaan. Iedereen kwispelend tegemoet treden, oke, af en toe is dat een blafje. Vervolgens 24/7 de zielige vagebondblik "geef me aandacht...of wat te eten...". Vervolgens doe je je best om iedereen te begroeten, blijkt dat ineens niet te mogen.......in het restaurant.

Je gaat braaf op je rug liggen om gekroeld te worden, een spelletje doen met de kinderen van de gasten, slijmen bij het personeel, liggen voor de openhaard, snurken in de receptie, restjes van het ontbijt op snoepen. Dat soort dingen. Zwaar bestaan dus, die bazen hebben echt geen idee.

 

Dat hondse bestaan werd dus nog even een graadje erger. Ze nemen je mee op tocht met de gasten. 'Want dat vind de hond vast fijn om even naar buiten te mogen'. Nou echt niet. Van 'buiten' krijg je koude pootjes en dat is vaak te ver van de keuken. No go dus.

Lollige deel is nog wel het grillen wat de gasten doen, die laten heel vaak de worstjes van hun stokje vallen. En rara wie mag dat weer opruimen?

Maar van dat hele strakke opletten naast de vuurplaats krijg je wel héél koude pootjes, oren en buik. RRRRRRrrrrilllen dus. En dan moet je nóg een kwartier wachten tot je weer in de auto mag. Toppunt is dan ook nog dat je er zelfs helemaal zelf naar toe moet lopen. Door een dikke laag sneeuw. Pfff, valt niet mee als hotelhond.

 

 

 

 

 

Wintervakantie in Zweden, vooral schaatsen op natuurijs. Een wens van veel Nederlanders merken we aan de gasten. Schaatsen in een oneindig wit landschap, het gevoel alleen te zijn, de eerste te zijn.

We hebben regelmatig gasten die van de winter komen genieten. Niets bijzonders op zich. Afgelopen week een vriendengroep uit Nederland, ook geen hele grote bijzonderheid zou je zeggen. Toen iemand ons vorige week vroeg of we nog wel gasten hadden, konden we gelukkig melden dat het zakelijk verkeer mooi doorgaat en dat er sterke groei in toeristische gasten zit. Zo sterk dat we al op veel momenten 'uitverkocht' zijn. Eva kreeg dit via-via te horen en zo geschiedde: meerdere journalisten bellen en mailen om een interview te houden. Toeristen in de winter, wie had dát kunnen denken. Ze vragen zich echt serieus af wat toeristen hier komen zoeken. De drie maanden sneeuwgarantie kunnen  het niet zijn, de 65 km geveegde ijsbaan ook vast niet, de oneindige stilte dan? Neuhh, kilometers maagdelijke sneeuw, een paar elanden onderweg, een lynx, wolvensporen, huskietocht, ijsvissen, 100 km langlaufpaden door ongerepte natuur, alpineski in een heerlijk kneuterig dorpje, snowscootertocht, grillen in de natuur, nee ook niet. Allemaal doodnormale zaken voor de inwoners hier, dús niet interessant. Leg die journalisten maar eens uit dat de gemiddelde Nederlander daar nog best van kan genieten.

'Onze' groep heeft in ieder geval met volle teugen genoten. Op het ijs treffen ze per toeval een journaliste die snel wat vragen stelt en wat foto's maakt. Niet veel later komt Eva voor een interview, een half uur later gevolgd door een collega van Kristinehamns weekblad. Het lijkt wel of er een groep VIPS uit Nederland rondwandelt. Met niet gespeelde verbazing horen de journalistes dat de groep geniet van de ruimte, de stilte, de mogelijkheden.... "Ik kan hier gaan staan en voor eeuwig blijven genieten." Een treffende opmerking van één van de gasten.

Wij genieten ook. Omdat we een groep hebben en we dus tijd en ruimte hebben lekker mee te gaan en te zien wat er allemaal te doen is in de buurt. En terwijl we dit doen verplaatsen we nog even de auto's van de gasten naar het eindpunt en zorgen we dat ze onderweg lekker worstjes kunnen grillen en warme koffie krijgen. Ijskoud maar echt genieten.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ruim 200 mensen hadden zich aangemeld. De jaarlijkse bedrijfsdag, waar opvallend veel ambtenaren rondscharrelen, voor zakelijk zuid oost Värmland. Ieder jaar is de organisatie in handen van een gemeente en dit jaar mocht Storfors zich presenteren. Alles in het mooie kuuroord Loka Brunn. Ook bekend van de mineraalwatertjes.

Omdat de gemiddelde ondernemer graag verwend wordt met een hapje én drankje had de gemeente voor de gelegenheid een touringcar geregeld. Opgetogen wurmden we ons één voor één in de lange wagen en door rijk vallende sneeuw en een wit landschap togen we naar Loka.

Het programma begon natuurlijk met een lunch, gevolgd door toespraken, koffie, nog meer presentatie, diner en gezellige 'meng'avond.

De toespraken waren vol met humor dus die zit was eigenlijk niet eens zo lang.

 

 

Mijke was er ook met 1 van haar minipaardjes....

Thea en Kaj:

 

Één van de lezingen ging over Lundsberg Skola, gegeven door Marie Wallenberg. Marie kennen we vanuit het hotel erg goed. Ze heeft de afgelopen jaren met grote regelmaat bij ons gelogeerd tot haar jongste dochter uiteindelijk ook afstudeerde en ze niet meer zo vaak hoeft te komen. Marie en haar man Jacob hebben wat te verteren, de familie Wallenberg is een erg bekende in de financiele wereld. ;-)

Na de lezingen staan we nog na te kletsen als Marie naar ons toe komt. "Even hallo zeggen, het is al zo lang gelden, 5 maanden alweer! Ik had het er afgelopen week nog met Jacob over, hoe gezellig het altijd is bij jullie, daar bij de open haard en zo. Kunnen we altijd lekker ons zelf zijn." We halen even herinneringen op aan de eerste keren, toen ze ook nog niet wisten dat ik een tweelingzus heb die de volgende ochtend bij het ontbijt wat verbaasd keek toen ze meldden dat het zo gezellig was geweest met ons. "Ik heb nu ook een spaniel, vond dat zulke leuke hondjes bij jullie!" gaat ze enthousiast verder.

We hebben het nog even over onze toekomstplannen tot we aan tafel verwacht worden. En dan zit je in een zaal met 200 meer of minder belangrijke mensen. Kaj is 1 van de deelnemers en doet exact wat hij altijd doet, zo kennen we hem tenminste, hij begint een schnappssong te zingen en iedereen doet natuurlijk braaf mee met alle bewegingen die bij het liedje horen. Na het hoofdgerecht wordt er door 200 man sterk (minus een paar onwetende ex-nederlanders) een kinderliedje gezongen. Iets met een paddestoel....

 

De avond werd opgeluisterd door Botvids Bussar, een leuk muziekgezelschap uit Storfors. Het is bijna middernacht als de bus weer warmgedraaid wordt voor de terugreis en het netwerken vrolijk doorgaat.

 

 

Naast een beetje verstand hebben van wat je doet als bedrijf is het erg belangrijk om een leuk netwerk te hebben. Zegt men. We doen hier natuurlijk gezellig aan mee en gelukkig heeft ons netwerk zich 90% van de tijd zelf bij ons gemeld. De overige 10% zoeken we zelf wel op tijdens één van de vele bijeenkomsten binnen het toerisme en ondernemerswereld.

Dat het vervolgens eigenlijk heel netjes zou zijn om je netwerk antwoord te geven, telefonisch te woord te staan, afspraken na te komen is niet altijd even duidelijk. Daarvoor ga je dan vervolgens weer naar bijeenkomsten waar je opnieuw een poging doet een afspraak te maken die in het overgrote deel van de gevallen later op de avond door spontane dronkenschap weer vergeten wordt. Geeft niet. Het was gezellig.

 

Deze week hebben we eerst een bijeenkomst gehad met de toeristische bedrijven van Bergslagskanalen. Een vereniging voor de regio die zich graag wat meer en beter internationaal op de markt wil zetten. Voor ons vooral leuk om alle acteurs in onze regio weer eens te zien en wat arrangementjes bij elkaar te scharrelen tegen leuke provisies natuurlijk.

Leverde onderweg nog leuke plaatjes op:

 

 

 

Inmiddels kniehoog sneeuw en het gaat van -3 naar -13.

 

Gisteren hadden we een volgeboekt hotel en de heren offerden zich op de gasten te ontvangen en te voorzien van nat en droog gedoe. Mijke en ik mochten op 'schoolreisje' met ondernemend Värmland naar Loka Brunn, morgen meer....

En terwijl wij een verkoudheidsestafette houden, eerst het personeel, toen Mijke gevolgd door Chris, ik daarna en nu begint ook Will af en toe te piepen, hebben we het eigenlijk best druk.

 

Januari was vorig jaar zo ongeveer de rustigste maand, nu is het een komen en gaan van gasten. Ook voor februari hebben we al ongewoon veel boekingen staan. De industrie is weer op gang aan het komen of er wordt juist onderhoud gepleegd. De specialisten mogen dan bij ons logeren. De brand bij Structo heeft natuurlijk behoorlijk wat in ons laatje gebracht en men is er nog niet klaar. Veel toeristische gasten die op het ijs en sneeuw afkomen, mensen die hun toekomst zoeken in Zweden en een arrangementje slapen én info boeken. Vervolgens is het de gemeentes Filipstad, Storfors en Kristinehamn gelukt om ettelijke miljoenen subsidie binnen te halen voor het electrificieren van het treintraject tussen deze gemeenten. Tot heden moeten we het vier maal daags doen met een boemeltje maar dat was miljö- en toekomsttechnisch niet zo'n strak plan meer. Met de wijziging gaat er ook een belangrijke brug omhoog. Net hoog genoeg dat grote boten, de leuke plezierjachten, over heel de Bergslagskanalen kunnen varen. Kost wat maar dan heb je ook wat.

De plannen liggen er pas, de bezwaarprocedure moet nog beginnen maar wij zijn al lekker aan het cashen. Een legertje aan ingenieurs, bodemonderzoekers, boomkenners, railsmeters komt al voorbij. De Zweedse NS is al druk bezig en bouwt het oude stationsgebouw om tot centraal kantoor. Dit laat één van de Treinmannen ons weten. "Tja, Storfors ligt eigenlijk het meest centraal en we hebben besloten dat we vanuit hier de komende jaren gaan werken." En ik weet dat als men hier eenmaal een besluit heeft genomen men daar in principe niet meer op terug komt, je zou maar een verschil van mening kunnen krijgen en als je niet over het geld na hoeft te denken.... "We gaan dus Storfors als werkcentrale nemen en we zullen de komende jaren vrij veel in jullie hotel zijn met alle collega's." Glim. Goed nieuws van de firma Trein.

Deze drie weken zijn de geo-proefmetingen en hebben we een vrolijk stel heren in huis. Ze waren in december ook al vier dagen bij ons. Bijna teleurgesteld delen we ze mee dat het hotel volgende week helaas al vijf dagen is volgeboekt, dus of we ze zolang aan een andere verblijfplaats moeten helpen.

Ze kijken elkaar eens aan. "Dan passen we het werk wel aan en doen die dagen iets anders, komen we weer terug als er weer kamers zijn en blijven we langer, als dat geen probleem is tenminste?"

Dit soort gasten willen we het hele jaar wel.

Deze week is er een punt achter gezet. Tot grote politieke woede van de gemeente. Wij hebben aangegeven dat we zo niet verder gaan, niet wénsen te gaan. De onderhandelingen met de grondbezitter voor het Wildpark kwamen muurvast te zitten. Lijmen, duwen, trekken, andere invalshoeken, emotionele chantage, het mocht niet helpen: de vraagprijs bleef veel te hoog. Dus hebben we geozen voor andere opties.Thea is op zijn zachtst gezegd 'not amused' en wil dat het bedrijf zich verantwoordt bij de provincie. Op die manier zouden namelijk álle ontwikkelingen en initiatieven tegengehouden kunnen worden en ze maakt samen met Peter een krijgsplan. Het park moet en zal in Storfors komen, al moeten ze een hoop bomen gaan ruilen met andere gemeentes. Peter kijkt bijna ongerust naar het groeiende lijstje met opdrachten en Thea wordt met het groeien van het lijstje juist strijdlustiger.

 

We hebben gelukkig alternatieven en dat gaan we eens rustig tegen elkaar afwegen, terwijl de gemeente druk met ons en onze plannen is.

 

Gisteren een leuke bijeenkomst gehad met een professor in het toerisme. Hij heeft o.m. bij Disney, SAS (Zweedse KLM) en IKEA gewerkt. Met veel mooie woorden kwam het er eigenlijk op neer om geld maken van een dienst. Hoe zorg je dat je een slim bedrijfsconcept/filosofie hebt waar je ook nog eens je winstpercentage flink mee verhoogt? Een groot gedeelte van het verhaal was -gelukkig- niet nieuw. Voor anderen weer heel leerzaam bleek.

Er moest natuurlijk, want dat hoort zo bij een presentatie, ook af en toe gewerkt worden in groepjes. Probleemstelling: In de bedrijfskantine moet er heel strak door het personeel gewerkt worden om de lange rij wachten zsm weg gewerkt te krijgen. Lijsten van wat er op een bord moet komen, hangen naast de bakken. Het menu is Pytt i panna (soort ratatouille met kortgesneden aardappels, zeg maar van vroeger uit de kliekjes van die week fijngesneden werd en in een pan opgewarmd) met rodebietjes en 1 gebakken ei. Dan komt er een chef die graag twee eieren wil en degene na hem wil augurkschijfjes ipv rode bietjes. Hoe kan het personeel het beste handelen? Je moet als groep op dit ´kritische´ probleem reageren.

Aan mijn tafel toevallig een paar restauranteigenaren. Antwoord is eenvoudig: "Wie zet er nu pytt i panna op het menu? Dus het beste is veranderen van menu." Tevreden over hun oplossing gaan ze nog een kopje koffie halen.

 

Wij weten nu in ieder geval hoe we geld kunnen halen uit klachten en ontevreden gasten, áls die al komen. Het grootste probleem zullen we dan zelf vormen: hoofdregel is namelijk dat de gast ALTIJD gelijk heeft en je vol begrip bent voor de klagende gast. Dat principe ligt niet helemaal in onze aard zullen we maar zeggen. Toch nog wat te leren...